woensdag 13 november 2013

Mijn krullen en ik

"Stella? Dat meisje met die krullen?". Mijn krullen en ik zijn onafscheidelijk. Ik hoor vaak van meiden dat ze zo graag willen ruilen van hairdo. Girls, mijn haar is echt niet zo ideaal als het lijkt. Het zit niet altijd zomaar goed. Soms heb ik echt ruzie met mijn haar. Maar, onze relatie wordt er tegenwoordig alleen maar beter op. Ik kan wel stellen dat mijn haar en ik erg hard aan onze relatie werken. We proberen compromissen te sluiten en besteden meer aandacht aan elkaar. Zo ben ik laatst naar de kapper geweest en probeert mijn lieftallige kapsel weer een beetje te curlen.

Vroeger waren mijn haar en ik goeie vriendjes. People from all over the world complimenteerde mijn moeder met haar 'schattige' kindje met het leuke krulknotje.

Naarmate ik ouder werd, werd mijn haar steeds langer. Mijn krullen verdwenen en er kwam slag voor in de plaats. Mijn haar zat van mijn zesde tot en met elfde jaar altijd in een paardenstaart, knot of vlecht. Mijn moeder deed mijn haar. Ik wilde er niks me te maken hebben. Haren kammen deed zeer, haren wassen was een waste of playtime en leuke, kleurrijke elastiekjes werden door mama gekocht en kregen verder geen enkele seconde aandacht van mij. Mijn haar en ik zijn door een moeilijke tijd gegaan. We praten er liever niet meer over. Geen oude koeien uit te sloot halen is key voor een goede relatie. Maar goed, het was een drama. Totdat ik een heel stuk van mijn haar af liet knippen in groep 7.

Als ik er nu op terugkijk, was er niks meisjes achtigs aan mij overgebleven na deze knipbeurt. Een meisje die op scouting zat, totaal niet geïnteresseerd was in kleding en vooral buiten raceparcours voor slakken bouwden met de buurtkindjes. Ja echt. Been there, done that. Toch was ik erg blij dat ik mijn haar nu los mocht dragen. Mijn moeder had dan wel een ontzettende hekel aan 'haar in het gezicht' dus zijn de klip-speldjes geïntroduceerd. Tot op de dag van vandaag draag ik deze braaf.

Rond mijn veertiende werd ik een echte wilde puber. Ha. Grapje. Maar mijn haar was wel aardig in de puberteit, moet ik zeggen. Ik kreeg voor het eerste blonde highlights, droeg mijn haar compleet los -doei speldjes!- en ook was ik toegetreden tot de I put my hair back and forth groep. Hup, hand door m'n haar om het enig zins uit mijn gezicht te krijgen. Toen ik dat zat werd, heb ik -zoals ik ze noem- hap-speldjes gekocht. En strikjes. En de mensen die mij kennen krijgen nu een glimlach op hun gezicht. Geen Stella zonder 2 zwarte strikjes. Ook begon ik mijn krullen stom te vinden. Alle jongens in de 'disco' vonden alleen meisjes met lang, stijl haar mooi. Mijn moeder kocht als verassing een zebra print stijltang voor me en ik geloof dat ik hem in mijn hele leven 5 keer gebruikt heb. Maar oh, wat was mijn haar toch mooi als een platgedrukt, naar brand stinkend, dood-uitziend hoopje ellende.

Mijn haar en ik zijn erdoorheen gekomen. We hebben onze puberteit overleefd. Soms hoor ik dat meiden -of jongens- in hun puberteit hun krullen verliezen. Ik ben oprecht blij dat ik ze nog veilig op m'n hoofd heb zitten. Mijn krullen horen bij mijn image. En ik geef het toe, ik heb een bovengemiddeld groot hoofd en zonder krullen valt dat nogal op. Tsja. Ik kan mezelf niet voor me zien zonder krullen. Nu niet, nooit niet. Krullen, stay with me please!.

Wat vindt jij van krullen? Ben jij ook een volger van het 'als-je-stijl-haar-hebt-wil-je-krullen-en-andersom-fenomeen'?

Lieve rommelige kusjes,
Stells.

2 opmerkingen:

  1. Ik vind krullen héél mooi! En ja, ik heb stijl haar haha. Dus je merkt het al.
    Bedankt voor je super lieve reactie op mijn blog ♥ Heel leuk om te horen! Liefs, Jaimie

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Heel graag gedaan! En lief dat je een reactie terug plaatst! You made my day! Liefs!

      Verwijderen

Voor elke reactie krijg je een knuffel en een plak tattoo. En een kusje. En een koekje. Omdat je lief bent. En dan probeer ik zo snel mogelijk te reageren.