donderdag 14 november 2013

Treinverhalen | deel 2

In (op? bij? naast? achter?) de statistieken optie op Blogger heb ik kunnen zien dat Treinverhalen 'deel 1' erg in de smaak viel! Dat vind ik echt onwijs leuk, dank jullie wel voor het lezen en alle positieve en lieve reacties die ik heb gekregen. Omdat ik Treinverhalen héérlijk vind om te schrijven, is hier alweer deel 2. Dit keer heb ik verschillende dingen die in de categorie 'opvallend' terecht zijn gekomen. En boy oh boy dat zijn er nogal wat, maar natuurlijk houd ik er een paar geheim voor de komende delen! Enjoy! En eh, gedraag je een beetje in de trein, wie weet zie je ineens een verhaal voorbijkomen wat je wel erg bekend voorkomt!


Dinsdagavond. Iets voor 7. Stella zit in de sprinter richting Uitgeest vanaf Rotterdam Centraal. Ik zit in een tussenstukje op een klapstoeltje. Erg comfortabel, let me tell ya. Nou goed, ik was nogal moe dus ik zat een beetje in te dutten. Komen er ineens twee keihard gillen meiden aan de andere kant van het perron naar hun net vertrekkende Intercity rennen. Veel 'bling bling' en grote koffers. Ik had wel medelijden met die meiden; je trein missen is niks. Ik ging weer lekker terug in relax-stand en zakte weer in beetje verder naar beneden op mijn luxueuze mini-troon. Zit ik lekker te chillen, komen die meiden ineens gillend en lachend de sprinter binnen gestormd! En zo lief als ze altijd in Londen omroepen dat je op moet passen voor de gap tussen het perron en de trein, zo doen ze dat dus niet hier in Nederland. De meiden hadden dus ook geen flauw idee. Kunnen zij dat weten? Dus dat resulteerde in een niet al te charmante entree. Lachend en proestend hadden ze het dan toch echt gehaald. Jammer genoeg vond het duo businessmen bruine schoenen zwarte broek en bruine schoenen paarse -ja echt!- broek dit niet zo amusant. Ik heb de rest van de reis tegen twee chagrijnige hoofden aan zitten kijken. Met achter me twee luidruchtig kletsende meiden. 

Nog veel leuker was mijn avontuur de dag erop. O wat hadden mijn mede-reizigers en ik een lol. Wij zitten rustig te zitten. Zoals je leest zit ik wel vaker rustig te zitten in een trein. Anyways, wij zitten rustig te zitten. Om vooral niet in herhaling te vallen. De sprinter deuren piepten al toen er een wat verwarde vrouw aan kwam rennen. Of huppelen. Ik weet niet precies wat het voor moest stellen, maar het zag eruit alsof ze al 3 jaar op verkeerde schoenen liep. Auw. Ze had een documenten mapje onder haar arm en een ongelooflijk charmante rugzak op haar rug. Dat moet het ren-huppel-hopsen er ook niet makkelijker op gemaakt hebben. Ze dacht "Laat ik eens even aan de mensen in de sprinter vragen of hij ook langs Rotterdam Alexander komt". Prima idee, toch? Gebeurt zo vaak. Jammer genoeg vertrok de sprinter al. Maar daar was mevrouw het mooi niet mee eens, oh nee! Ze trok dapper haar documenten mapje en stak hem tussen de dichtgaande deuren. Mooi niet dat die deuren opengingen. Ik had het stiekem nog hilarischer gevonden als de trein al was weggereden, maar gelukkig kon ze haar documenten net op tijd van de ondergang redden. Mijn mede-reizigers en ik lachten een beetje schaapachtig naar elkaar. Lang leve awkwardness.

Dit was het dan weer voor Treinverhalen deel 2! Het volgende thema zal zijn; de twee meest voorkomende attributen in de trein en wat mensen ermee doen.

Lieve rommelige kusjes,
Stells.

2 opmerkingen:

Voor elke reactie krijg je een knuffel en een plak tattoo. En een kusje. En een koekje. Omdat je lief bent. En dan probeer ik zo snel mogelijk te reageren.