maandag 18 november 2013

Treinverhalen | deel 3

Daar ben ik alweer met deel drie van Treinverhalen. Heb je deel één en twee nog niet gelezen en wil je dat wel? Klik dan hier voor deel één en hier voor deel twee! Oke, let's jump right into it. Ik heb besloten om elke week één deel van treinverhalen te posten. Zo weet ik zeker dat het ergens over gaat en heb ik de rest van de week tijd om ook ander content te posten. Alleen maar treinverhalen lijkt me ook niet erg interessant voor jullie, I know that! Tot nu toe vallen Treinverhalen in de meest bekeken posts, en daar ben ik super blij mee! Dank jullie wel!

Deze week is het thema "Vreemde -maar leuke- familie gebeurtenissen in een trein".


Ik ben de precieze datum kwijtgeraakt tussen de rest van de rommel in mijn geheugen, maar ik weet zeker dat het begin vorige week was. Ik was op weg naar huis vanaf Den Haag Centraal. Ik liep in de Intercity richting Schothorst -terwijl het ook Enschede geweest kan zijn- toen ik een buitenlandse familie zag zitten. Niet dat ik aan hun neuzen kon zien dat ze buitenlands waren; ze spraken een voor mij vrij onbekende taal. Het klonk als een slavische taal in ieder geval. Ze droegen allemaal mutsen en sjaals. Gebreid. Zie je het een beetje voor je? Het gezinnetje bestond uit mama, papa, opa -geloof ik- en twee kinderen, een jongetje en een meisje van ongeveer dezelfde leeftijd. Familie gebreide muts was niet erg luidruchtig en de kindjes gedroegen zich voorbeeldig. Toen gebeurde er iets waarvan ik dacht "Dat kan ik aan mijn lezers vertellen in een deel van treinverhalen!". Papa pakte een plasticen snijplank uit zijn net iets te volgepropte rugzak, haalde een Zwitsers zakmes uit zijn zak en ik dènk dat hij vervolgens aan zijn vrouw vroeg of hij haar een paar sinaasappels aan wilde geven. En meneer begon, de vreemde blikken van de medepassagiers negerend, de sinaasappels heel netjes te schillen met behulp van zijn niet al te hygiënisch uitziende zakmes. De kinderen waren -op hun rustige manier- door het dolle heen. Het was een prachtig gezicht, trust me. De vader deelde de partjes uit en ook opa leek het heel gewoon te vinden. De hele wagon rook naar sinaasappel, wat ik geen probleem vond -ik hou wel van die geur-, en de familie vermaakte zich prima. Typisch gevalletje sorry not sorry wat mij een binnenpretje bezorgde.

Familieverhaal nummer twee is wat luidruchtiger. Op weg naar huis, in dezelfde intercity maar een dag en een paar uur later, zat ik lekker te chillen in de stiltewagon. Niet bewust uitgekozen, maar ik had er niet zo'n probleem mee. Lange dag, chagrijnige Stella; stilte werd erg geapprecieerd op dat moment. En daar was familie "verstoor-Stella's-rust". Het ging om 3 jonge, donkere mannen -ik denk rond de twintig/dertig- en een vrouw. Ik heb niks tegen donker en ik probeer al helemaal niet racistisch te zijn. Ik ben geïnteresseerd in culturele verschillen en ik weet dat donkere families, vooral de vrouwen, vaak vrolijk en luidruchtig zijn. Uitbundig is het goede woord. Zo ook deze familie. De vrouw had 3 koffers bij zich. Keurig gedragen door de drie mannen die haar tot aan haar stoel in de trein begeleidden. Ze spraken luidruchtig in een ontzettend vrolijk-klinkende taal en af en toe gebruikten ze een Engels woord. Daaruit kon ik o.a. opmaken dat de koffers van de vrouw zo groot waren dat ze niet tussen de stoelen pasten en dat de vrouw eerst in de verkeerde trein had gezeten en zeker wilde weten of dit dan toch echt de goeie was. En dat werd uiteraard aan mij gevraagd. Met haar stralende lach vroeg ze mij of deze trein ook naar Utrecht zou gaan. She made my day. Ik heb nog nooit zo'n uitbundige thank you gehoord. Later zwaaiden de familieleden elkaar uit en de vrolijke vrouw liet een traantje vallen, waarna ze een paar seconden later vrolijk in haar telefoon tetterde en schater lachte alsof er zojuist niks emotioneels gebeurd was. Dat noem ik nog eens flexible.

Dit was Treinverhalen deel drie alweer! Ik hoop dat jullie het leuk vonden om te lezen. Heb jij nog een ontzettend leuk, grappig, zielig, opvallend avontuur beleefd in de trein? Check deze  pagina en laat het me weten! 

Lieve rommelige kusjes,
Stells.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Voor elke reactie krijg je een knuffel en een plak tattoo. En een kusje. En een koekje. Omdat je lief bent. En dan probeer ik zo snel mogelijk te reageren.