dinsdag 3 december 2013

Treinverhalen | deel 5

Tjoek tjoek. Daar is 'ie weer. Treinverhalen. En oh wat is het soms lastig om een main subject te bedenken. Maar, deze week had ik daar dan weer echt geen struggles mee. Deze week is het thema; kinderen in de trein. Is het niet ongelofelijk adroable? Ben je benieuwd? You'd better be. Nee, grapje. Ik hoop wel echt dat jullie het weer leuk vinden om te lezen.


Kleine Stella ging vroeger eigenlijk nooit echt met de trein. Maar als ik dan ging, dan was het een hele happening. Zo ook voor het kleine jongetje met het kikkermutsje dat met zijn papa naar Den Haag ging. Ik geloof dat mijn kaken in lange tijd niet meer zo pijnlijk gevoeld hebben als de uren na mijn treinritje. Het kleine ventje stond ten eerste met samengeknepen oogjes naar het bord te staren. "Papa, papa, wanneer komt de trein?". Papa antwoordde vrolijk dat de trein zou komen als de grote wijzer vier streepjes verder was dan helemaal boven aan. De trein vertrok dus om 11.04. Stond 'ie daar, helemaal verontwaardigd met zijn armpjes in zijn zij toen de trein er nog niet was. Hij was een aantal minuutjes vertraagd. Het zinde meneertje niks. Dus, besliste papa dat er nog tijd was om een snoepje te kopen bij de Kiosk. De trein kwam om 11.09 aanrijden en het kind stond te springen en hobbelen, schreeuwend "Kijk papa, is dit onze trein? Ja toch? Hij is mooi he?". Papa besloot het kind zijn snoepjes maar af te pakken want je weet maar nooit wat een combinatie van springen en snoepjes veroorzaken. De hele rit heeft kikkermuts naar buiten gestaard, geroepen wat er wel allemaal niet voor bij kwam, de hele coupé verteld dat hij later ook 'treinrijder' wilde worden en toen we er waren, wilde meneer nog even de conducteur zien. Ik moest rennen voor mijn aansluiting, maar ik hoop dat de kleine man de conducteur nog heeft gezien. Wat een poepie.

Alsof het faith was zag ik de dag erna een hele groep schoolreiskindjes. Ze waren denk ik rond de vier of vijf jaar, en accompanied by wel vijf begeleidsters. Ze hadden allemaal rode shirtjes aan en ongelofelijk schattige rugzakjes om. En maar zwaaien naar alle treinen. Het was echt lief. Ik stond op het perron tegenover hen. Toen ze de trein in stapten werden alle rugzakjes zorgvuldig in de daarvoor bestemde vakken geplaatst boven de stoelen. Natuurlijk niet door de kindjes zelf, maar door het hele leger aan begeleidsters. Toen de trein weg reed zwaaiden alle kindjes naar mij en mijn perron maatjes. Iedereens hart smolt een beetje geloof ik. We liepen dan ook bijna allemaal met een big smile onze trein in een paar minuten later. Kids are adorable.

Hebben jullie hier ervaring mee? Gingen jullie vroeger vaak met de trein?

Lieve rommelige kusjes,
Stells.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Voor elke reactie krijg je een knuffel en een plak tattoo. En een kusje. En een koekje. Omdat je lief bent. En dan probeer ik zo snel mogelijk te reageren.