donderdag 30 januari 2014

Slakkenlady? Say what?!

Dit is een blogje dat ik typ omdat ik zin heb om te typen. Omdat ik me alleen voel, wat naar voelt. En als ik me naar voel, ga ik dingen doen waardoor ik me minder naar voel. En ik voel me minder naar van bloggen, omdat ik bloggen leuk vind. Of eigenlijk schrijven in general. Soms ga ik dan liedjes schrijven. However, ik ben een verkouden troela zonder inspiratie voor iets degelijks vanavond. Dus dan maar een post. Over wat? Over slakken.


Ik ben al mijn hele leven obsessed met het verzorgen van dingen. En niet alleen dingen. Oh nee. Vroeger ging ik aan de slag met slakken. En niet om ze te vertrappen of in zout te leggen of om te zien of ze kunnen zwemmen. NEE. Om huisjes -leuk he, huizen bouwen voor diertjes die hun huizen met zich mee dragen- voor ze te maken met blaadjes en takjes en andere vriendjes. Ze kregen allemaal een naam. En de volgende dag waren ze dan natuurlijk altijd weg. Of niet, want ik nam ze dus ook mee naar school. In doosjes. Grote doosjes, die in mijn laatje pasten. En dan nam ik ze in de pauze mee naar buiten en plukte nieuwe, verse blaadjes voor ze. Ik weet het, dierenleed alom. En ik deed het ook maar 1 keertje, want de juffrouw was ook niet zo pleased.

Ik liet ze parcours af leggen en er waren ook echte winnaars. Ik vond de kleintjes altijd het leukst, dus ik verzorgde dan ook altijd kleine slakjes. Dan waren ze mijn baby's. How pathetic. Ik was dol op die kruipertjes. Als ze de volgende ochtend uit het bakje waren geslijmd was ik oprecht verdrietig! Ik deed er nooit een deksel op. Soms wel eens doorzichtig folie met gaatjes, maar goed, ik realiseerde me ook wel dat dat niet zo lief was. Ze hadden trouwens ook echt namen. Meestal zullen ze wel Slakkie of Slijmpie of iets geheten hebben, maar to be honest ik zou het echt niet meer weten.

Dit is mijn verhaal. Ik ben vreemd. Dat was ik al, en dat ga ik denk ik ook altijd wel blijven. Maar ik vind jullie wel lief. Ik heb alweer 64 volgers nu ik dit typ en ik wil jullie stuk voor stuk bedanken. Maar dat komt nog wel. Trust me.

Heel veel lieve rommelige kusjes,
Stells de slakkenlady

4 opmerkingen:

  1. Maar lieve Stel, ik ben gek op vreemde mensen! XXXX

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hihi dit doet me denken aan mijn vriendje op de basisschool die wandelende takken mee naar school nam... Vreemde mensen zijn inderdaad leuk!!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wandelende takken? Wauwie, hoe kwam die daar dan toch aan? Waren het zijn 'huisdieren'? Jeei, gelukkig maar! Liefs!

      Verwijderen

Voor elke reactie krijg je een knuffel en een plak tattoo. En een kusje. En een koekje. Omdat je lief bent. En dan probeer ik zo snel mogelijk te reageren.