dinsdag 4 februari 2014

Treinverhalen | deel 8

Wat ik me nou toch heb meegemaakt afgelopen week?! Oke, bereid je voor. Ze zeggen weleens dat er zoveel agressie is in de trein, toch? Dat er zoveel geweld gebruikt wordt tegen het NS personeel? Nou, poeh poeh, wat een geweld. Iedereen lacht vriendelijk en geeft de desbetreffende medewerker trots zijn of haar chipkaart of geprint kaartje, blij dat ze hebben betaald enzo. Daar was ik heilig van overtuigd. Tot afgelopen donderdag.


De Sprinter van Den Haag richting Gouda Goverwelle. Ik chillen, beetje verveeld. Het was druk dus ik zat op een klapstoeltje. Zo comfortable. Ik zat tussen de tweede en eerste klas is. Onder de noodrem. Onthoud; onder de noodrem. Ben je al gespannen? Ja, goed zo. Dus ik lekker zitten, beetje Pinterest afspeuren en jullie lieve reacties proberen te beantwoorden met de Blogger app die zo heerlijk werkt. Not.

Op een gegeven moment kwamen we langs een station, weet niet eens meer welk station, en vanaf toen zaten er twee mannen in de eerste klas waarvan je denkt; "Hoe kan het dat jij met je billen op een eerste klas stoel zit, meneer ik-ben-luidruchtig-en-ik-leg-mijn-voeten-op-de-stoel?". De een maakte ontzettend veel kabaal in een taal waarvan ik niet eens wist of het wel bestond. En de ander was geloof ik zo stoned als een garnaal. Goed. Fijn. Geen aandacht aan besteden verder, dacht ik. Beide mannen waren trouwens gekleurd. Ik heb niks tegen gekleurd, ik ben zelfs jaloers, ik wil ook gekleurd zijn. Maar even voor jullie om een beeld te schetsen van de situatie.

Toen kwam de conductrice. Dit vond meneer een niet zo leuk, dus die vluchtte snel. En toen zag ik het. Toen zag ik het echt. Jongens, meiden, koeken en peren, deze meneer had gouden tanden. GOUD. Al zijn tanden waren goud. Ik herhaal; al. zijn. tanden. waren. goud. En meneer had dreads en was compleet in het zwart gekleed. Zo'n typische acteur die iemand uit een getto speelt. Zo zag 'ie eruit. Maar ik was niet bang. Nog niet.

De stonede peer bleef lekker chillen. Z'n paspoort kwam tevoorschijn, etc. Die had dus duidelijk geen kaartje. Goed, allemaal prima. Ik dacht "HA, verdiende loon". Maar toen kwam de conductrice door het glazen deurtje, pakte haar walky-talky en begon in een soort code taal om versterking te vragen? Ik dacht "WE GAAN DOOD". Nee, dat dacht ik niet. Maar zo'n paniek-miep ben ik wel. Goed, toen ging ze omroepen.

"Goedenavond dames en heren. Over enkele minuten zullen wij volgens schema arriveren op station bladiebla. De deuren zullen echter gesloten blijven vanwege twee reizigers die helaas niet mee willen werken. Onze excuses voor dit ongemak". Paniek. Iedereen om zich heen kijken. En dit meisje met krullen zat daar maar. Dicht bij die mannen. En de conductrice maar praten tegen haar walkt-talky dat ze zich bedreigd voelde en bang was ingesloten te worden. HELP. Goudtandje was inmiddels op een meter afstand van mij gaan staan. Toen de Sprinter eenmaal tot stilstand was gekomen, bleven de deuren inderdaad dicht. En daar was goudtandje het niet mee eens. En hij begon keihard op de noodrem te meppen. Remember waar de noodrem was? Ja, inderdaad, boven mijn hoofd. Ik dacht echt "hij gaat mij meppen!" maar nee. Godzijdank leef ik nog, ben ik nog heel.

Later bleek dus dat als je aan de noodrem trekt, alle deuren open gaan. Dus voordat de versterking ook maar de kans had om deze kerels te arresteren, waren ze al ontsnapt. Ik kwam ze, lopend naar de fietsenstalling, nog tegen. Dit is denk ik wel de meest memorable treinrit geweest tot nu toe, let me tell ya.

Ik hoop op een vrolijker verhaal voor deel negen! Hebben jullie wel eens geweld in de trein ervaren?

Lieve rommelige kusjes,
Stells.

7 opmerkingen:

  1. Ten eerste wil ik even zeggen dat je echt heerlijk schrijft, je wordt er meteen ingezogen! Heel knap :). Ik heb zoiets nog niet echt meegemaakt. Wel dat ik vlakbij rare typetjes zat waar ik me niet echt prettig bij voelde..

    Xx

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wat ontzettend lief van je, dankjewel! Is dat echt zo? Daar ben ik zo blij mee! Gelukkig maar, hihi. Ja je komt vaak van die types tegen he? Als je heel stil zit zien ze je vast niet, hahaha! Liefs! En nogmaals bedankt!

      Verwijderen
  2. Uhhh wat raar! Gelukkig heb ik nog nooit zoiets meegemaakt met de trein ^^

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Hihihi, ik lach je niet uit hoor Stel. Maar ik moet gewoon lachten om de situatie :) Echt, dit kan alleen jij meemaken. Gelukkig leef je nog :)

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wat heb je toch weer bijzondere dingen meegemaakt haha.
    liefs x

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Wat een verhaal en wat heb je dit ondanks de nare ervaring weer geweldig en met humor geschreven! xJeannet

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Dat is nog eens een spannend trein ritje, jeetje mina!

    BeantwoordenVerwijderen

Voor elke reactie krijg je een knuffel en een plak tattoo. En een kusje. En een koekje. Omdat je lief bent. En dan probeer ik zo snel mogelijk te reageren.