maandag 30 juni 2014

Vanaf nu ben ik dom

Achterop de scooter bij Jim. Mijn armen stevig om hem heen geklemd. "Das echt lang geleden hè lieverd?!" Zegt ie. "Jaaaaa, wieehieee", schreeuw ik terug. Het waait best hard, en ik ben blij dat ik achter mijn grote, stoere vriendje zit. Ik denk aan het nare gevoel waar ik zo bang voor ben. Ik huiver. En nee, niet van de kou. Ik besluit Jim nog maar wat steviger vast te pakken.

We zijn op weg naar het ziekenhuis. Een gebouw dat ik bijna dagelijks wel zie, maar gelukkig alleen van de buitenkant. Dit keer gaan we ook echt naar binnen. We zetten de scooter neer en ik doe mijn helm af. Zo charmant altijd, 'helm haar'. Ik gooi het dan ook lekker in een knotje, midden op mijn hoofd. Ach, straks ben ik toch al lelijk, bedenk ik me. Het is 10.00.


Eerst is Jim aan de beurt. Etage 0, afdeling 25. Poli KNO. Het is druk. De wachtkamer is ook bestemd voor degenen die wachten voor bloedafname. Ik prijs me gelukkig dat ik dat in ieder geval niet hoef vandaag. Halleluja. Echt. Ik sprint even naar de wc, probeer een beetje tot rust te komen. Ik vind ziekenhuizen heel erg naar. Ik mag er dan bijna nooit komen, dus verstand heb ik er niet van, maar ik weet wel dat de meeste dingen die in een ziekenhuis gebeuren heel mooi, goed, maar ook vaak pijnlijk en vervelend zijn. Goed. Gelukkig bestaan ze wel, denk ik als ik een soort van desinfecterende spray op mijn handen spuit waarvan ik dacht dat het normale zeep was.

Als ik terug bij Jim kom, kijkt 'ie een beetje beteuterd. "Het loopt geloof ik nog al uit" zegt ie. Ach, geen probleem, denk ik in eerste instantie. Toch wel, want dat bijna uurtje wat we daar hebben gezeten, heb ik mezelf he-le-maal gek gemaakt. De zenuwen gieren door mijn lijf. Ik maak me klaar om te vluchten. Maar, gelukkig duurt het nog even. Het is pas 10.55.

Na Jim's afspraak lopen we samen naar het kleine cafeetje van het ziekenhuis. "Zeg, wil jij niet in mijn plaats? Dan doen we gewoon even alsof jij mij bent". En meer van die grapjes. Die ik stiekem toch wel een beetje meen. Jim bestelt een lekker bruin broodje met een kroket. Jaloersmakend. Maar ik heb geen honger. Dan komt mama. Zij bestelt een kopje koffie. Samen zitten ze een beetje te lachen. Ik lach wel mee, maar het gaat niet echt van harte. Zeg maar.

"Het is 11.20, laten we gaan." We lopen naar afdeling 73, kaakchirurgie. Met dat ik iemand met een dikke wang voorbij zie komen en het nare geluid van een boor hoor, begin ik te huilen. Ik kruip tegen Jim aan en laat mama het woord doen bij de balie. Ik mag dan misschien bijna twintig zijn, maar bij dit soort dingen ben ik een echte baby. Big time. Als we eenmaal plaats hebben genomen in de wachtkamer laat ik mijn tranen de vrije loop. Jim kroelt over mijn hoofd, aait over mijn rug en zegt lieve, geruststellende dingen. Ook mama probeert me tot bedaren te brengen, maar mijn angst is niet te stoppen. Dan word ik geroepen. "Mevrouw Boogaard". Het is 11.40. Tijd om te gaan.

De foto wordt genomen. Ik pak nog even mijn tas. Mama loopt even mee. Legt de assistentes uit waarom ik zo bang ben. "Ze raakt nogal snel in paniek en valt snel flauw. Ze is bang dat ze onder het deken zichzelf gek maakt en dan geen kant op kan". Gelukkig zijn de assistentes de allerliefsten op de wereld. Mama gaat, ik pak Raffie -ja echt- en leg hem op mijn buik. Ready to party.

De details zal ik jullie besparen. Toen het klaar was, werd ik flink duizelig. Ik lag daar nog even, maar opstaan ging echt niet. Toen mocht ik op een soort van verstelbare stoel gaan zitten en werd ik ergens in de gang om een hoekje gereden, achter een gordijn. Daar kon ik even bijkomen, samen met Jim en mams. Dit heeft uiteindelijk bijna drie kwartier geduurd. Zucht.

Nu zit ik op de bank. Thuis. De verdoving werkt nog, godzijdank. Hoofdpijn heb ik wel, van al het huilen en alle stress. Toch ben ik echt ontzettend blij. Die verdomde verstandskies is er eindelijk uit. Na een heel jaar uitstellen ben ik toch gegaan. Ik ben stiekem best trots op mezelf. En nu maar hopen dat ik er morgen niet al te hamsterig uit zie.

Lieve rommelige kusjes,
Stells.

11 opmerkingen:

  1. Oooh ik hoop toch zo dat ik nooit last krijg van die dingen en dat ze gewoon normaal in m'n mond kunnen blijven zitten, want ik zou ook echt een oceaan bij elkaar janken van angst. Maar heel dapper van je Stel :)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik hoop het ook voor je! (: Heb ik ook gedaan, maar geloof me, het valt echt mee. Eerlijk. Liefs!

      Verwijderen
  2. Wat dapper dat je tóch bent gegaan! Ik hoop dat je echt nooit meer hoeft! :)
    Ik heb één verstandskies laten trekken, maar die was heel erg ontstoken dus van de kiespijn ging ik naar de tandarts en die kon 'm meteen trekken - geen kaakchirurg nodig dus. Ik had mazzel, geloof ik.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel, lief! Ja, helaas wel, nummer twee moet er ook uit. Maar dat is nu een stuk minder eng al, omdat ik weet wat ik kan verwachten. Alsnog heel naar, bleh. Nouuuu, een ontsteking is geen mazzel hoor! Wel fijn dat 'ie er uit moest, en dat je geen keus had. Als het al pijn doet, wil je niks liever dan die kies weg hebben. Als je nergens last van hebt, is het toch lastiger om toch die dingen te laten trekken, hihi. Liefs!

      Verwijderen
  3. leuk en goed geschreven bah ik zie daar ook zo tegenop want ik heb echt geen plek voor die kiezen.. liefs x

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel! Het komt echt goed, vertrouw mij maar. Ik ga niet zeggen dat het niet eng is, want dat is stom en dat geloof je toch niet -ik ook niet, want het is en blijft eng- maar echt, het is veel minder eng dan je verwacht! Liefs!

      Verwijderen
  4. Wat goed dat je bent gegaan. Het lijkt me verschrikkelijk om een jaar met last rond te lopen, maar ik snap het wel dat je het zo lang hebt uitgesteld (ik ben zelf ook zo'n bangerd).

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel! Lief! (: Gelukkig had ik geen last afgelopen jaar. Het was wel vervelend de laatste weken, want mijn tanden gingen voor mijn gevoel verschuiven en na drie jaar beugel had ik echt geen zin in scheve tanden, hihi. Van een bangerd tot een bangerd; als je het ooit nog eens moet, dan weet ik zeker dat het goed komt en dat je het kunt! (: Liefs!

      Verwijderen
  5. Naww meisje wat een verhaal! :( Hoe gaat het nu met je? Beterschapjes!

    BeantwoordenVerwijderen

Voor elke reactie krijg je een knuffel en een plak tattoo. En een kusje. En een koekje. Omdat je lief bent. En dan probeer ik zo snel mogelijk te reageren.