donderdag 16 oktober 2014

De stofjes gaan terug naar mama

Woensdagochtend. Jim is net de deur uit, het is nog best vroeg. De ramen zijn beslagen en mijn mok met thee is koud geworden. Mijn iPhone is bijna leeg. Laat ik dat ding zo maar even aan de oplader hangen. Het huisje is op mij na verlaten, mijn huisgenootjes hebben college. Ik vanmiddag pas. Wat ga ik doen? Studeren. En ik moet nog stofzuigen, want dat stofjesfeest moet nou maar eens afgelopen zijn. Time to go home stofjes. Op naar mama. En dan ben ik nog best jaloers. Op stofjes.

Of ik heimwee heb? Geen idee. Ik word de laatste tijd nog al overspoeld door gekke, niet te plaatsen emotionele momenten. Vooral als ik met Jim ben. Ik denk dat ik dan compleet mezelf kan zijn en me ineens realiseer dat ik best even zou willen huilen. Waarom? Geen idee. Ik ben hier blij, ik vind het hier leuk, ik voel me hier op mijn gemak. Maar toch. Misschien is het een herfstdipje. Zou dat het zijn? Zou best kunnen. Ik kan het geen naam geven, geen oorzaak. Is het omdat ik mijn lange, stro-achtige haar zat ben en al een hele tijd naar de kapper wil? Is het omdat ik het stom vind dat mijn broeken niet echt passen? Is het dat ik gestresst ben voor de komende tentamens? Is het dat ik mijn vriendinnen mis? Is het dat ik me eenzaam voel? Nee, dat sowieso niet. Vanavond komt een studie vriendinnetje eten, en morgen komt een ander studievriendinnetje samen met mij studeren. Ik vraag me af wat het is.

Maar soms is het misschien gewoon beter als je niet weet wat het is. Als je het er gewoon even laat zijn zonder in de oplossing-houden te schieten. Just let it be. Huil maar gewoon even. Wat is daar nou erg aan? Juist fijn soms, toch? En met dit getypt te hebben, ga ik toch maar de snel de stofzuiger van beneden halen. Want de stofjes willen niet altijd tot vrijdag wachten tot ze weer naar mama gaan. En ik eigenlijk ook niet.

Lieve rommelige kusjes,
Stells.

7 opmerkingen:

  1. Ik denk dat je inderdaad te maken hebt met een herfstdip, ik heb hier elk jaar last van. Ik kan dan dan zomaar in huilen uit barsten omdat ik me zo rot voel en waarom? Geen idee. Soms is het goed om lekker een potje te zitten huilen :) liefs x.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik geloof ik ook, nu ik erover nadenk (: Een potje te zitten huilen, hahaha, ja! Inderdaad. Hoera voor huilen, soms! X

      Verwijderen
  2. Mooi beschreven! Ik heb vaak in deze periode van het jaar ook even een dipje..

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel, lief! Fijn idee dat ik niet de enige ben. Virtuele knuffel!

      Verwijderen
  3. De herfst is gewoon emotioneel, maar daar is niets mis mee :)

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Gewoon even huilen is hartstikke oke. Wel lief voor jezelf zijn :) De laatste tijd, als ik dan even een klote momentje heb, ga ik gewoon even huilen maar geef ik mezelf een soort einde. Als in "Tot 13:00 ga ik even huilen" & Dan is het daarna ook gewoon klaar :)

    BeantwoordenVerwijderen

Voor elke reactie krijg je een knuffel en een plak tattoo. En een kusje. En een koekje. Omdat je lief bent. En dan probeer ik zo snel mogelijk te reageren.