zaterdag 4 oktober 2014

Vier keer | Hoe je als snotterend bijtje wacht tot de zon weer komt en je je blaadje kan verlaten -say whut?-

Ook al ben ik de laatste tijd redelijk vaak tot eigenlijk altijd happy, ik wilde dit toch eventjes typen. Trouwens, niet dat ik elk moment van de dag met lucifers tussen m'n mondhoeken/lippen lijk te lopen, neeeuh. Ik ben nog steeds gewoon een normaal meisje met een normaal, saai, serieus hoofd als ze naar de hoogleraar luistert, of TV kijkt, of haar lunch eet, of als ze achter haar laptopje zit. Zoals nu. Maar, we dwalen off topic. Ik ben dus eigenlijk gewoon een blij bijtje. Ik zoem lekker van de ene plant naar de andere met mijn iets te bolle lijfje. Toch gaat het soms regenen in mijn tuin, en dan moet ik toch echt mezelf vermaken terwijl ik kniezend en snotterend onder mijn blaadje verscholen zit, wachtend tot de zon weer tevoorschijn komt. -Klaar met de metaforen weer voor de komende eeuw, Stella-.

1. Ik ga douchen of badderen
Ik ben een ontzettend badliefhebber. Een bathtime addict. Maar dan echt hè. Ik kan zo twee of drie keer per dag in bad willen. En dat ook doen. Maar dat is heel slecht voor het water en foei Stella. Dus dat doe ik eigenlijk praktisch nooit. Sinds ik in Leiden woon, is dus ook het eerste wat ik doe als ik thuis kom, in bad gaan. En dan lekker met warm water in bad, een flesje koel water naast me, en meestal lees ik een tijdschrift, blogjes of ik struin Instagram af. Want eh, addicted. Ik ben echt verslaafd aan veel dingen zeg, oef. Goed. Ik word dus echt een stuk blijer van lekker schoon en warm worden. Lekker ruikende zeep en mijn make-up lekker van m'n gezicht af. Daar word ik al een heel stuk blijer van. 

2. Ik ga mijn favoriete blogjes af, of typ zelf een post 
Ik vind inspiratie opdoen heel fijn als ik verdrietig ben. Daar krijg ik energie van om er zelf weer echt wat van te maken. Does that make sense? Ik bezoek fijne blogs waar ik inspiratie van krijg, of die gewoon hier en daar wat tips geven voor leuke apps, tentjes om op te zoeken of gewoon leuke verhaaltjes typen waardoor ik even in hun wereld zit in plaats van de mijne, die op dat moment toch even stom is. Ik vind dingen van me af schrijven ook fijn, maar ik ga natuurlijk niet elk 'ik-voel-me-even-stom' moment in geuren en kleuren beschrijven en online gooien. Dan zou geen enkele rotte aardappel mijn URL nog bezoeken. 

3. Ik eet. Tsja.
Ik weet dat het heel slecht is, en ik wil jullie ook vooral niet aansporen om dit ook te gaan doen, maar ik wil wel eerlijk zijn. Dit is echt wat ik doe als ik me verdrietig voel. Eten. En dat hoeven dan nog geen repen chocola of zakken chips te zijn hoor! Ik pak ook graag een bak magere kwark met wat noten, cranberry's  en een banaantje. Of een lekkere rijstewafel met kaas. Of wat druiven. En als het in huis is, dan stiekem ook wel graag een ijsje. Maar echt hele repen chocola in een minuut naar binnen, nee. Dat niet. Vroeger wel, nu niet meer. GOED HE? Applaus, dank u. Nee, van eten word ik blij. Ik kan er niks aan doen. Daarna ben ik dan weer niet zo heel blij -lees; schuldgevoel-, maar dan heb ik wel weer motivatie om even op de crosstrainer te springen, naar buiten te gaan voor een ommetje of om plannen te maken hoe ik die mini love handles van mij eens aan ga pakken. Wat er dan indirect ook weer voor zorgt dat ik dus endorfine aanmaak! Ja, daar is over nagedacht! -Eigenlijk niet, ssst-. 

4. Ik bel of app één van mijn beste vriendinnen
Ik app heel graag dingen van me af. Als het gewoon zo'n 'gatsie-ik-voel-me-echt-even-verdrietig-en-stom' momentje is, dan app ik Jim of iemand anders liefs die dan zo'n ei is om me gerust stellen en een pep talk te geven. Dankjewel, jullie zijn lief. Maar, als het echt even allemaal stom is en ik zit tegen het huilen aan, dan bel ik Dewi. Dewi is mijn aller oudste vriendinnetje. Oud en rimpelig. Althans, onze vriendschap is oud en rimpelig, Dewi niet. Dewi is mooi. Dewi en ik kennen elkaar al vanaf de kleuterklas. We zijn altijd vriendinnen geweest, of we elkaar nou wel of niet spraken. Ze ging naar een andere middelbare school, en dat is zelfs alweer zo'n zeven jaar geleden inmiddels. Ik zie Dewi eigenlijk veel te weinig, en ik spreek haar zelfs niet eens heel vaak, maar als ik echt even niet meer weet waar ik het moet zoeken, dan bel ik haar op en kletsen we misschien wel twee uur achter elkaar bij over van alles en geeft ze me goede raad en geeft ze me overal gelijk in -dat heb je dan gewoon even nodig-. Ze begrijpt me gewoon altijd! En daarna voel ik me echt zo opgelucht. Fijn. Liefde. Ik weet niet of Dewi mijn blog vaak genoeg leest om dit voorbij te zien komen, maar; hartjes. 

Wat doen jullie als het even stom is allemaal?

En als het even stom is voor jou nu; heel veel virtuele knuffels van deze voor jou volledig onbekende, vreemde, soort van prettig gestoorde krullenbol.

Lieve rommelige kusjes,
Stells. 

2 opmerkingen:

  1. Weet je Stel, het is echt zonde om jezelf als een bol lijfje te benoemen. Want dat ben jij niet! Bij lange na niet, en ik kan het weten want ik heb je gezien :) Maar echt Stel, NIET doen, okee? En weet je wat heeeel goed helpt? Dit filmpje (https://www.youtube.com/watch?v=W6DmHGYy_xk) Echt, je komt niet meer bij van het lachen :) XXXX

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hahahaha, oke oke, je hebt gelijk. Het gaat stiekem automatisch, een soort zelfspot dat er gewoon is in geslopen. Als ik goed en 'sane' nadenk dan weet ik ook wel dat het allemaal niet zo is (: Lief van je Kar <3 Ooooh hahaha ik moet al lachen voordat ik überhaupt op de link heb geklikt!

      Verwijderen

Voor elke reactie krijg je een knuffel en een plak tattoo. En een kusje. En een koekje. Omdat je lief bent. En dan probeer ik zo snel mogelijk te reageren.