zondag 9 november 2014

Imperfecties en wat ze me willen leren

Ik heb een hekel aan imperfecties. Kijk, bij 'mezelf' horen ze, want anders was ik net een Barbie, maar dit keer gaat het over mijn spullen. Mijn dierbare spullen. Spullen met een verhaal, een grote waarde. Alles wat ik koop of krijg en waar veel waarde -letterlijk en figuurlijk- aan zit, is binnen een week bekrast of gedeukt. Mijn iPhone bekraste ik toen ik hem net uit het doosje haalde, mijn MacBook had een kras na een week gebruik, mijn ukelele zat al onder de flinke deuken en krassen omdat het het model uit de winkel was en vanmiddag -donderdag- stootte ik mijn gloednieuwe gitaar tegen één van de plafondbalken in mijn kamertje en nu zit er een deukje bij de bovenkant van de hals. Tranen. Oké. De bovengenoemde dingen kunnen triljoen keer erger. Mijn spullen zijn niet kapot gegaan. En ook vertelt het een verhaal. Het is een soort van levensles geworden voor mij. Kijk.



Het krasje op mijn iPhone is een gebaar
Mijn HTC -die ik voor mijn iPhone had- sleepte ik overal mee naar toe in zes tasjes met twee doekjes en het liefst nog met een plastic zakje er om heen voor het geval het ging regenen en het water zo, hoepsakee, door mijn tas heen sijpelde en mijn telefoon kapot zou maken. Ik heb er een jaar zo zo zo zuinig op gedaan. En toen liet een vriendinnetje hem een keer vallen en zat er een kras op. En daarna was alles normaal. Toen behandelde ik mijn HTC gewoon 'gezond'. Ik denk dat mijn iPhone mij al dat leed van zakjes en doekjes en dingen maar wilde besparen en maar besloot gelijk bekrast te worden door mij.

Mijn ukelele past bij mij
Toen ik mijn ukulele kocht, was ik net één dag in Amerika met pap en mam. Ik ging Jim ontzettend missen en ik was dus echt een -op zijn Stella's- emotioneel wrakje. Het enige wat mij intens happy maakte was dat leuke houten frutsel. Ik liep er trots mee door de outlet en ik kon even de hele wereld aan. Eenmaal in de auto zag ik alle krassen en deuken pas. En geloof me, die had 'ie echt. En mijn paps zei; "We keren om hoor, als je wil!". En toen dacht ik; "Nee. Nee nu is het klaar". Ik ben ook niet perfect. Ik heb ook -metaforische- krasjes en deukjes. Als zo iets, met zijn krasjes en deukjes, mij zo blij maakt, is het echt niet goed om hem om te ruilen voor een andere. Dat hoort niet. En zo werden we beste vriendjes. Mijn imperfecte ukie en mijn imperfecte zelf.

Mijn gitaar
Als ik Ed Sheeran zie met zijn gitaar, dan smelt ik. Het is echt niet de meest high tech gitaar met prachtige mechanieken, mooie snaren and so on. Maar het is zijn schatje. Hij heeft alles bereikt met die gitaar en wil hem duidelijk voor geen goud inruilen. Zo wil ik ook dat het is tussen mij en mijn gitaar. Ik vind hem echt niet minder mooi nu. Het geluid is nog even prachtig, en zijn looks ook. Ik ben ook blij dat ik dit deukje zelf heb gemaakt, en dat 'ie er nog niet opzat of gemaakt is door een ander. Dit is mijn eerste deel van het verhaal met mijn gitaar, om het zo maar even leuk en zweverig te vertellen.

Ben ik de enige die zo overdreven doet om dit soort dingen? Of heb ik lotgenootjes?

Lieve rommelige kusjes,
Stells.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Voor elke reactie krijg je een knuffel en een plak tattoo. En een kusje. En een koekje. Omdat je lief bent. En dan probeer ik zo snel mogelijk te reageren.