woensdag 12 november 2014

Op je pad komen en aan de weg timmeren

Ik ben nu student. Na het student zijn, moet ik aan de slag. Werken. Het 'echte' leven. En daar krijg ik nu al de kriebels van. Hoe komt het toch dat sommige mensen al zo goed weten wat ze willen? En dat er mensen zijn die er nu al alles aan doen om dat doel te bereiken? Netwerken, stages lopen in hun vrije tijd ervaring opdoen. En dat niet eens alleen in de 'werk' omgeving. Ook in hun passies en hobby's. Als ik om me heen kijk zijn er ontzettend veel meiden en jongens die, zoals dat zo leuk heet, aan de weg timmeren. Die echt proberen iets te bereiken. En dan denk ik bij mezelf; "Aan welke weg zal ik eens gaan timmeren? En hoe?".


Wat wil ik 'later worden'?
Vraag het me tot je eens ons weegt, er komt niks zinnigs uit. Ik doe mijn best. Ik weet in ieder geval wat ik niet wil. Maar wat dan wel? En hoe kan je in hemelsnaam ergens aan timmeren als je niet weet wat het moet worden? Je gaat toch ook geen muur verven als je niet weet of je de kleur wel mooi vindt? Of een chocoladetaart bakken als je er allergisch voor bent? Dat lijkt me erg trouwens, allergisch zijn voor chocola. Oei. Anyways, hoe pak je zoiets aan? Er zijn veel bloggers out there die het echt 'gemaakt' hebben. Die hadden vast aan het begin van hun blog-carriere niet bedacht "Ik wil professioneel blogger worden".

Komt het dan gewoon maar op je pad?
Zou best kunnen. Dat hoop ik wel trouwens! Mijn mams wilde altijd profesioneel turn trainster worden, geloof ik. Ze wilde in ieder geval naar de HALO en dat werd het uiteindelijk niet. Nu is ze de wereld der communicatie ingerold en zit ze op haar plek. Dat wil ik ook! Laat mij ook even naar mijn roeping rollen, wil je? Mijn billen zijn rond genoeg, die rollen wel. Ik denk dat, als je eenmaal je pad gevonden hebt, je er dan wel een fatsoenlijke weg van moet timmeren. Oftewel; Heb je eenmaal door wat je graag wil, dan moet je er wel hard voor werken.

Ik wil wel, maar hoe dan?
Ik wil heel graag aan de weg timmeren. Kom maar op met die hamer. Er is bijvoorbeeld een oud schoolgenootje van mij die nu mee doet aan The Voice. En stiekem zit ik op de bank een beetje boos te zijn op mezelf, omdat ik eigenlijks best wel jaloers ben op haar doorzettingsvermogen en het feit dat zij dus echt aan die 'weg timmert'. En dan vraag ik me af; Wil ik dat ook, wat zij doet? Dan kom ik tot de conclusie dat ik dat niet ècht wil op de manier zoals zij dat wil. Ik zou dolgraag de moed hebben om mee te doen aan zoiets, want zingen en muziek, dat is echt mijn passie. Maar, nee. Ik ben echt een schijterd, en ik denk niet eens dat ik door de voorselectie kom. En zou dat wonder boven wonder wel gebeuren, dan wil ik eigenlijk liever niet in die wereld 'werken'. Daar ben ik veel te soft voor. Ik hoop wel dat zij heel erg ver komt, dat gun ik haar ècht na al dat metaforische getimmer. Ik heb ook een oud klasgenootje die nu bij het Universitair Weekblad werkt van haar studentenstad. Ohhhh, denkt Stella dan, dat wil ik oooook. Maar dat durf ik niet, want "Ik weet toch niet waar ik over moet schrijven" en "Ik ben toch niet goed genoeg". Stom. I know. Je sais. Ik weet -zelluf-.

Maar ik ben gelukkig geen gefrustreerd ei
Ik zit verder nog prima in mijn velletje hoor -ieuw dat klinkt zo vies-. Ik geloof echt dat mijn pad nog wel komt. En ik zit ook echt niet te kniezen en zelfmedelijden te hebben. Ergens vind ik het wel fijn dat de mensen om mij heen zo goed aan de weg timmeren. Daar krijg ik inspiratie van. Mijn oud schoolgenootje die nu dus aan The Voice meedoet was mijn laatste motivatie om een gitaar te kopen en te gaan oefenen. Mijn oud klasgenootje is nog steeds mijn motivatie om steeds beter proberen te worden in schrijven. Ik vind het juist wel fijn, dus, dat iedereen zo aan zijn of haar weg timmert. Mijne komt nog wel. En of dat een dikke, vette vierbaanssnelwegrijkswegwatdanook wordt!

Denken jullie hier wel eens zo serieus over na? En weten jullie al aan welke weg jullie willen timmeren?

Lieve rommelige kusjes,
Stells.

21 opmerkingen:

  1. Ik ben zelfs na het studeren nog daarmee bezig. Uiteindelijk zijn er altijd mensen waarvan je hun doorzettingsvermogen bewonderd, maar 't is toch kijken naar jezelf. Een keiharde zakenvrouw is niets voor mij, dus ik ben gelukkig met een "eenvoudige" carrière. Natuurlijk nog wel ns balen dat mijn carriere niet zo groots is. Maar uiteindelijk, het komt wel goed :)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat het goed komt weet ik wel zeker (: Ik denk dat ik ook al heel heel blij ben met een 'eenvoudige' carriere. Ik heb eigenlijk altijd al in mijn hoofd gehad dat het niet uitmaakt wat ik ga doen, als ik maar niet met een steen in mijn maag naar mijn werk ga elke dag. Dat vind ik al heel erg belangrijk! Liefs!

      Verwijderen
  2. Ik ben afgelopen juli afgestudeerd en heb nu een bachelor geschiedenis en een master middeleeuwen en renaissance studies (valt onder letterkunde, maar ik heb de nadruk gelegd op geschiedenis) in mijn zak, maar ben nog werkloos. Ik weet ook niet echt nog wat ik wil, ik ben tevreden met een baan waar ik gelukkig van word en een flitsende carrière hoeft dan ook niet zo van mij. Alleen: welke simpele, mij-gelukkig-makende-baan wordt het dan wel? Ik weet het niet...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wat goed, nog gefeliciteerd! Het klinkt ontzettend interessant! (: Ik zou ook werkelijk geen idee hebben wat voor banen er in dat veld te vinden zijn. Zijn er geen carrieredagen waar je naar toe kunt voor inspiratie? Of misschien mede-oud-studenten die nu een baan hebben gevonden? Ik hoop dat je snel die "simpele, jou-gelukkig-makende-baan" vindt! Liefs!

      Verwijderen
  3. Ik heb de secretaresse opleiding gedaan en afgelopen zomer heb ik dan mijn diploma gehaald. Nu een paar maanden verder, heb ik nog geen baan in die richting ik solliciteer wel maar er is niks. Ik werk nu bij de macdonalds en dat bevalt me nu prima. Maar nu heb ik zitten denken, wil ik wel secretaresse worden? Ik ben tot de conclusie gekomen dat ik het niet echt weet. Dus ik hoop dat het vanzelf allemaal goed komt. liefs x

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik vind het erg lastig. Op school hameren ze steeds op connecties leggen en bla bla bla, maar ik ben daar nog helemaal niet mee bezig. Maar op school zeggen ze constant 'het is zo voorbij' en 'je bent bijna klaar' met school bedoel ik ;) Maar voor mijn gevoel duurt 1,5 jaar nog best lang! En ik weet gewoon niet goed wat ik wil. Ik vind zoveel leuk en raak zo gestresst als ik zo'n grote keuze moet maken. X

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Oh hier kan ik ook uren over nadenken... Maar ik moet zeggen dat het me beetje bij beetje steeds beter lukt om in ieder geval te weten wat het is waar ik voor wil werken. En dat is best een fijn gevoel :)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat is fijn (: Heel veel succes en geluk met alles in die richting in ieder geval! Liefs!

      Verwijderen
  6. Oh Stella, ik had dit blogje kunnen schrijven. Ik weet ook absoluut niet wat ik wil worden, maar wel - net zoals jij - wat niet binnen mijn straatje past. Ik timmer wel aan de weg in die hoedanigheid die jij zegt, maar niet omdat dat voor mijn toekomst moet. Da's een mooie bijkomstigheid, maar in de eerste plaats doe ik dingen die ik leuk vind. Leren, meer leren, verbreden, verdiepen, praktijkervaring opdoen van het vak dat ik zo geweldig vind. Je kunt best beginnen met schilderen en er dan halverwege achter komen dat je liever mintgroen dan appeltjesgroen had gekozen. Of misschien wel paars. Het kost wel iets meer tijd en de weg is ietsje langer, maar je hebt dan altijd wat geleerd over of wel jezelf (je houdt niet van appeltjesgroen) of over de rest van de wereld (het maakt de rest van de wereld niks uit) of over je toekomst hoe je het vooral niet wil. Timmeren aan de weg zonder een richting te kennen is dus helemaal niet zo eng en moeilijk als je nu misschien denkt. Heb je door dat je met je blog ook aan de weg timmert? Een tijdje geleden sprak ik met een PR professional die als spreker te gast was op een bedrijvenavond en we raakten aan de praat over bloggen. Doodnormaal, gewoon een praatje over mijn favoriete hobby fungeerde op dat moment als netwerken. Ik dropte mijn ideeën en hij gaf een oprecht geïntereseerd antwoord. Dat ik toevallig eerder die dag Laura had geïnterviewd (puur omdat ik haar wilde ontmoeten) gaf me nieuwe gespreksstof. Ik zei tegen hem dat ik ook blog, 'maar niet zo groot hoor, niet zo bijzonder' waarop hij moest lachen en zei: 'Geeft niets! Je hebt geen idee wat voor voorsprong het je geeft dat je het DOET.' Zonder dat ik het door had - pas tijdens mijn nachtelijke overpeinzingen dus - was ik die dag aan het netwerken geweest, had ik eigen kennis vergroot en was ik interessante personen tegen gekomen. Gewoon, omdat ik iets deed die dag wat ik leuk vond, waar ik oprecht in geïnteresseerd was (en ben). Dat is hoe makkelijk timmeren aan de weg soms kan zijn. Dus ik zou zeggen: ga maar gewoon door met deze zoekende koers en dan vind je vanzelf een verdwaalde medestander aan de zijkant van de weg ;)

    En oh ja, voor ik het vergeet. Je had je instagram zangstukkie al verwijderd voor ik daar mijn reactie kan droppen, maar het was iets in de trant van: IK GA JE SLAAN ALS JE HET VERWIJDERT (bij dezen dus) en het is hartstikke mooi. Echt. Geloof me. Maar soms is ergens voor de leuk goed in zijn, of iets voor de leuk doen OOK genoeg. Maar dan wel met een beetje meer zelfvertrouwen, hoor. Dus. Need to say more about the Voice example?

    En tweede oh ja, gooi jezelf eens gewoon in het diepe bij een blad. Duw ze je blog onder de ogen, wees een beetje kritisch (schrijfmensen houden van critici) en give it a shot. Ik durf te wedden dat ze je heel graag aan de redactie toevoegen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wauw. Wat een ontzettend lange, fijne reactie. Hier heb ik werkelijk zo veel aan. Wat lief dat je zo veel tijd steekt in een antwoord. Dat had ik echt niet verwacht toen ik dit schreef. Je hebt met alles zo veel gelijk. Ik zeg ook altijd "Maar niet zo groot hoor, het is niet bijzonder, ik heb niet zoveel volgers" en dingen in die richting. Waarop veel mensen antwoorden dat ze het juist heel leuk en origineel vinden. En dat is eigenlijk al zo veel belangrijker, dat ik het DOE. En LEUK vind. Hetzelfde geldt voor jou natuurlijk. We zijn gewoon hartstikke goed bezig! Ik heb jouw artikel over jouw onderzoek en je honours gebeuren ook opgeslagen, omdat dat mij inspireerde en motiveerde. Ik vind het echt heel cool dat je dat allemaal doet en ik wens je heel veel succes ermee! En heel erg bedankt voor je lieve complimentje over mij zing-dingetje. Er staat ook iets op YouTube dus als je denkt ik wil meer horen, klik dan even hier (http://youtu.be/LkrNC_ja9L0). Heel veel liefs!

      Verwijderen
  7. Onthoud dat je nooit ergens aan vast zit! Kijk maar hoe het bij mij is gegaan! Hoewel het niet de meest leuke periode was ben ik er wel achtergekomen wat ik leuk vind! En je kan altijd nog veranderen. Mijn oom werkte eerst op grote containerschepen en is nu een bewaker in een gevangenis, je kan altijd een carriereswitch maken. Don't worry! Gewoon je hart en je gevoel volgen! :) (Klink makkelijker dan het is, I know!)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat is wel heel fijn in ieder geval, dat je nu wel je plekje hebt gevonden! Jeetje, dat is wel iets anders ja. Dat hoor je wel vaker, zo'n switch. Ik hoop in ieder geval dat ik ook ooit mijn plekje vind, maar dat zal allemal wel goed komen (: Dankjewel voor je lieve, hulpvolle (?) reactie! X

      Verwijderen
  8. Geweldig geschreven, ik heb een paar keer hardop moeten lachen over de ronde billen en lekker in je velletje zitten, haha! Maar naast dat is het ook wel heel herkenbaar.. het gevoel hebben dat je stil staat terwijl de rest gewoon door gaat..

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ahhh dankjewel, lief! Ik vind het fijn als ik anderen aan het lachen maak! Ja, daar heb ik dus wel een beetje last van, maar misschien is het ook wel eens fijn om letterlijk stil te staan dan alleen maar alles in sneltreinvaart te doen. Liefs!

      Verwijderen
  9. Soms heb ik het idee dat wij zo akelig hetzelfde denken dat het eng is.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Echt? Hahaha, misschien zijn we elkaars mentale dubbelganger?! Hihi. Bestaat dat?

      Verwijderen
  10. Dit verwoordt precies hoe ik me nu voel. Iedereen gaat vooruit, iedereen weet waar hij mee bezig is en waarvoor ie het doet en ik zit hier met een grote WAT NU? Maar ik heb altijd al gedacht dat iedereen uiteindelijk wel op z'n plekje terechtkomt - alleen gaat het bij sommigen wat moeizamer dan bij anderen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Misschien zijn wij die ongelukkige nootjes. Maar, we komen er wel. Let's not give up, hebben we niks aan. Wij komen er vast ook! Opschrijven helpt wel, ik raad het je aan! Liefs!

      Verwijderen
  11. Ah dit klopt echt precies met mijn situatie nu! Ik moet nu kiezen voor welke studie ik volgend jaar wil gaan doen en ik twijfel heel erg. Heel veel mensen weten al jaren dat ze bijvoorbeeld rechten willen doen of dat ze kinderarts willen worden, maar ik heb vooral heel veel interesses en niet echt één richting.
    Heel leuk geschreven trouwens!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik stond precies in jouw schoenen twee jaar geleden. Weet; Als je de verkeerde keuze maakt, is dat niet het einde van de wereld (kijk maar naar mij). En; je weet in ieder geval wel wat je echt NIET wilt, toch? Dat is ook al fijn! Heel erg veel succes met het kiezen! Liefs! En dankjewel voor je lieve complimentje! (:

      Verwijderen
  12. Wat schrijf je gezellig! Opnieuw een fijn artikeltje dit! Het is niet makkelijk om te weten welke weg je wilt timmeren... Ik studeer (als alles goed gaat) dit jaar af als orthopedagoog en kan dus beginnen te werken. Voor mij is dit echt een heel rare gedachte. Ten opzichte van andere opvoeders/begeleiders voel ik me nog een heel klein. Verantwoordelijk zijn voor een hele groep kinderen (die vaak veel verzorging, ondersteuning nodig hebben) vind ik niet zo evident. Misschien dat ik er nog een jaar buitengewoon onderwijs wil bij doen maar dat weet ik helemaal nog niet zeker. Dat zijn zo van die keuzes dat je moet maken maar bij zo'n zaken moet je vooral je hart volgen denk ik... En door bepaalde wegen in te slaan, zul je merken dat bepaalde zaken je beter liggen dan anderen. Ik deed vorig jaar stage bij kinderen met een ernstig meervoudige beperking, best een zware doelgroep vind ik. Maar het viel me reuze mee en ik hield er echt heel veel voldoening uit! Als ik dit nooit had geprobeerd, had ik nooit geweten dat dit misschien wel mijn "droom-doelgroep" was. Volgend jaar ga ik stage lopen in een CKG, voor geplaatste kinderen. Dat is opnieuw zo'n beetje een sprong in het duistere... Gaat dat wel mijn ding zijn? Ga ik dat wel aankunnen? Ik weet het niet. Maar ik ga het proberen en ik ga men best doen en dat is volgens mij het belangrijkste! Ik denk dat het ook erg fijn kan zijn om "samen" met iemand je weg te timmeren. Ik ben heel gelukkig met mijn vriend en die helpt me wel een beetje met die weg te maken. Door er gewoon te zijn of door soms naar mijn geklaag te luisteren ;) ik hoop dat je hier wat mee bent. Liefs!

    BeantwoordenVerwijderen

Voor elke reactie krijg je een knuffel en een plak tattoo. En een kusje. En een koekje. Omdat je lief bent. En dan probeer ik zo snel mogelijk te reageren.