woensdag 3 december 2014

Op de vlakte -letterlijk en figuurlijk-

Jongens, allemaal even oppassen, dit moet wel even door een korreltje-zout-bril bekeken worden. En door een kijk-eens-wat-een-mooie-omgeving-bril, want was is het mooi in Zeeuws Vlaanderen. Zoals jullie misschien wel weten, komt Jim oorspronkelijk uit Zeeuws-Vlaanderen. Zijn vader woont daar nog, en eens in de zoveel maanden ga ik met hem mee als hij een weekendje op bezoek gaat. Zo ook dit -afgelopen, dus- weekend. We vierden Sinterklaas, inclusief surprises, en dat was allemaal heel fijn en leuk en joepie. We maakten ook een wandeling. Een hele hele hele fijne wandeling. Ik bracht mijn Nikon mee, want dat had ik mezelf opgelegd. Ik ga hier en daar in dit artikel wat foto's showen, maar ik wil ook graag wat foto's bewaren om random posts op te 'mooien'.


Daar lopend, met koeien -en hun vlaaien, helaas-, een prachtige lage zon in je snufferd en de frisse kou tegen je wangen, is het lastig om niet dolgelukkig te zijn. En gelukkig was ik, geloof me. Lekker met Jim door het gras paraderen. Maar, wat zit je dan te miepen Stel? Nou. Oke. Komt 'ie. Ongeveer drie jaar geleden ging het allemaal niet zo lekker in mijn hoofd. Kortsluiting, je kent 't wel. Of niet. Goed. Ik was gewoon òf verdrietig en neerslachtig, òf ontzettend spetterend gelukkig. En helaas was ik vaker verdrietig. Ik was ook wel gelukkig hoor, ik had ontzettend leuke vriendinnen en vrienden op school, het ging allemaal prima. Maar, dat was het misschien ook wel? Ik was in ieder geval gewoon heel erg onzeker over mezelf. Over wie ik was, maar vooral over hoe ik eruit zag. En daar probeerde ik al het mogelijke aan te veranderen. Vul maar in.

De laatste tijd gaat het echt heel veel beter. Dat kan door de hulp komen die ik heb gehad, maar ook door Jim, de steun van pap en mam, de andere wending die mijn leven heeft gekregen, lieve vriendinnen en toch ook leeftijd, denk ik. Nu gaat het dus allemaal wel. Ik denk niet meer "PIEP" als ik in de spiegel kijk. Ik denk zeker niet; "Wauw, ik ben echt prachtig". Maar ik denk eigenlijk meer "Ach, het maakt me niet zoveel meer uit". En omdat ik dat bij heel veel dingen begon te denken, raakte ik een beetje in paniek. Alles is zo gedempt. Ik huil niet meer, maar ik ben ook niet meer super gelukkig. Zovan; dat je het echt in je buik voelt. Niet vaak, althans. Een beetje leeg ben ik, dus. 


Ik had het er met mam over, en die zei: "Stella, je bent niet vlak of gedempt, dat heet normaal". En eigenlijk heeft ze gewoon gelijk! Mijn leven heeft zo lang om die slechte, negatieve gedachten gedraaid, dat ik nu even niet zo goed weet wat ik moet denken? Does that make sense? Mijn mam zei ook nog: "Je tobt om het niet meer tobben". Das wel een beetje waar. Nu die dingen waar ik me vroeger zo druk om kon maken, me nu niet meer zo veel kunnen schelen, raak ik een beetje in de war. Ik mis die vervelende gedachten, de huilbuien en de controle over alles een beetje, hoe vreselijk raar dat ook klinkt. Natuurlijk niet het echte nare gevoel, maar meer de 'bezigheid' erbij. Volg je 't nog?

Ik ben verder ontzettend gelukkig. Ik heb niks te klagen, en ik klaag ook zeker niet. Ik wilde dit gewoon even met jullie delen, wie weet dat er meer meiden zijn die zich hierin herkennen. Of dat iemand de psychologische reden hierachter weet? Ik hoop vooral dat jullie allemaal net zo happy zijn als ik, en dat ik gewoon lekker 'normaal' kan zijn. Niks hoge pieken en lage dalen, gewoon gelukkig.
En dat is al heel wat.

Lieve rommelige kusjes,
Stells.

12 opmerkingen:

  1. Die pieken en dalen herken ik heel erg... Volgens mij heeft elke 'puber' dat wel, alleen zoals met alles: de een wat meer dan de ander. Volgens mij word dat minder (wat je zelf ook al zei) naarmate je ouder word. Niet onzeker zijn over je uiterlijk hoor, is namelijk nergens voor nodig!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik denk het ook inderdaad, dat hoort er gewoon een beetje bij. Dankjewel (: Liefs!

      Verwijderen
  2. Fijn dat je je nu veel beter voelt dan 'vroeger' (nu klinkt het alsof je heel oud bent, hihi). Die gevoelens ken je gewoon nog niet zo goed en daardoor weet je het - denk ik - nog niet helemaal goed te plaatsen. Maar dat komt vanzelf! Accepteren is het eerste denk ik en volgens mij heb je dat al gedaan :) Enne: je bent prachtig!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Morgen word ik 20, ik ben best al wel oud?! Hihi. Ik denk het inderdaad, dat ik het nog niet zo goed kan plaatsen. Ik let gewoon goed op mezelf en doe dingen waar ik blij van word, en dan kan het alleen maar beter worden, toch? (: Dankjewel <3 Liefs!

      Verwijderen
  3. Lieve Stella, dit is zo onwijs herkenbaar. En het is gewoon precies wat je mama zegt: "Je tobt om het niet meer tobben". Toen het in mijn vervelende periode opeens iets beter begon te gaan voelde ik me ook afgevlakt en zelfs een beetje emotieloos. Geen blijheid, maar ook geen verdriet. Maar dat is goed! Want je bent inderdaad zo gewend geweest om overal over te blijven malen en er superveel waarde aan te hechten dat het dan gewoon even wennen is dat je je er niet meer zo druk om maakt! En Stel, ik vind je echt prachtig, soms ben ik stiekem zelfs een beetje jaloers. Knuf!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wat fijn -naja, nee, ik had liever gehad dat jij je altijd heel blij voelt en hebt gevoeld natuurlijk- dat je me snapt <3 Echt! En goed van ons, toch? Dat we nu wat normaler aan het worden zijn? Hihi. Vind je dat echt? Wat lief.. Ik sta daar echt niet bij stil, dat sommige mensen dat echt vinden. Je hoeft echt niet jaloers te zijn.. Echt niet. Maar ja, ik snap ook wel weer dat dat zeggen geen zin heeft, maar toch! Dikke knuf terug!

      Verwijderen
    2. Hihi, we komen er wel! ;) Nog even en dan zijn we helemaal normaal! En ja, dat vind ik echt! :) xx

      Verwijderen
  4. O gekke Stels, ik vind jou hartstikke leuk en je mag best in de spiegel kijken en denken: Wauw wat zie ik er goed uit vandaag. Maar ook ik herken het wel. Op de dagen dat mijn schildklier vierhonderd jaar op vakantie wil en ik mezelf - letterlijk - uit bed moet slepen, voel ik me ook zo'n weerbarstige onweersbui die ALLES en IEDEREEN stom vind of het leven zuur wil maken. Hormonen, bladiebladie, en die stomme schildklier dus. Ik kan daar dus niets aan doen. Zo moet het een beetje voelen als je depressief bent en god, wat ben ik altijd blij als het over is. Mis ik het? Nou, nee, dat niet. Maar ik heb wel dat (afgelopen twee weken bijvoorbeeld) dat ik een blije kip ben en dan niet zo goed weet wat ik met dat geluksgevoel aanmoet?! Volgens mij heb ik het andersom want ik voel me op de slechte dagen eerder een beetje afgevlakt omdat alles te traag werkt (ook da brains). Maar het is alsof je de leegte probeert op te vullen met zelfbedachte leegte en dat werkt niet. (Ok, waar gaat deze comment helemaal heen?) Ik wilde dus eigenlijk zeggen: ik denk dat het normaal is dat je soms periode hebt waarin je beter voelt dan in andere en dat je dan wel degelijk weer even aan je eigen gedachten moet wennen. Ik heb het dus eerder de andere kant op omdat ik dan even niet weet hoe met zoveel blijdschap om moet gaan. Vroeger was ik ook vaker neerslachtig dan gelukkig. Ik denk dat dat enerzijds wel pubertijd is (ugh dat woord) en anderzijds ook wel omdat ik nooit zo tussen de rest van mijn klasgenootjes, teamgenootjes of whatevergenootjes paste. Nu heb ik mijn plekje gevonden op de universiteit, met een geweldige studie en geweldige nieuwe vriendinnetjes en mijn blog groeit als kool. (Yay, dubbele hoera!) Maar, want ik daar dus eigenlijk mee wilde zeggen: ik denk dat zulke dingen pas goed komen op het moment dat je ze tegen komt, die dingen die echt bij jou horen. En dat dat je dat past kunt zodra je ze een keer probeert. Dus, dat jij geswitcht bent van studie en nu iets hebt gevonden dat bij jou past, maakt het misschien ook wel moeilijk om aan andere gedachten te wennen. En inderdaad, your mom's damn right: tobben om het niet meer tobben. Dat doen we denk ik allemaal wel ooit.

    (Ja, hoi, sorry Stella voor deze ellenlange nietszeggende comment maar ik deed net Statistiek en nu is mijn hoofd pudding. Jij hebt ook statistiek toch bij Taalwetenschap? Stom gedoe. Maar ja, hoort erbij. Nou, nu ga ik chillen met Laika op bed. En ja, die foto is mooi!! Allebei trouwens).

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik zag je tweet en toen dacht ik; HELP. En toen las ik dit en toen dacht ik; AHW. Dit is helemaal geen 'slechte comment', ei. Ik vind het echt heel lief dat je zo de tijd neemt met je puddingbrein om een reactie te schrijven waar ik echt iets aan heb! En die schildklier van jou moet even een schop onder zijn/haar (?) kont hebben. Wil ik wel doen? Hihi. Puberteit is inderdaad een stom woord, bah. Gelukkig heb je wel gelijk. Ik heb inderdaad ook mijn plekje gevonden, en misschien dat ik daarom ineens rust vind die ik 'herken' als vlak en leeg, maar wat eigenlijk juist fijn is. Ik moet er gewoon aan wennen. Komt allemaal goed. Regenbogen en cupcakes, enzo. Je bent lief! Doei!

      Verwijderen
  5. Ik wil eigenlijk een hele lange reactie typen maar daarin zeg ik waarschijnlijk toch een beetje hetzelfde als Leonie boven mij. Dus dan kan ik dat herhalen maar dat is ok weer zo zonde. Dus als je de reactie van Leonie nou even twee keer leest ;)
    En je weet hoe ik over je denk he lieve Stel?! Jij bent een super fijne leuke én 'normale' meid. XXXXx

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Je moet je echt geen zorgen maken over die spiegel! Je bent een hele leuke en mooie meid :) Verder ook herkenbaar, ups en downs.. hoort erbij. En 'normaal' zijn is dikke prima!

    BeantwoordenVerwijderen

Voor elke reactie krijg je een knuffel en een plak tattoo. En een kusje. En een koekje. Omdat je lief bent. En dan probeer ik zo snel mogelijk te reageren.