vrijdag 6 februari 2015

Als iets er is, maar er niet mag zijn

Vandaag kwam ik je tegen. Je keek naar me. Je raakte me aan. Je uitte je liefde, die er nog steeds zit. Je blik kruiste de mijne en mijn adem stokte. Hoe moet ik me gedragen? Wat moet ik doen? Wat moet ik zeggen? Wat zal je wel niet denken? Je pakt me ineens vast. Seconden lang hoop ik met heel mijn hart dat je me nooit meer los laat. Maar ik weet ook; het kan niet meer. Het mag niet meer. Jij wil iets anders. 

Je vertelt me over je leven. Over hoe het nu allemaal gaat. Je leeft je leven nu anders. Alles is anders. Maar, de manier waarop je naar me kijkt; daar is niks aan veranderd. Ik vraag me bijna hardop af waarom ik daar niet meer in pas. Waarom het niet met een paar aanpassingen gewoon kan blijven bestaan? Je vertelt me dat mijn handen er raar uit zien. Je bedoelt dat ik nu mijn ring niet meer draag die ik van je kreeg. Ik maak grapjes. We lachen erom. 

Het was zo mooi. Het was zo fijn. En dat koester ik. Ik koester ons, ik koester jou, en ik weet dat jij mij ook koestert. Ik ben niet boos, ik leg me er bij neer. Ik doe echt mijn best het te begrijpen. We gaan door. En ik hoop met heel mijn hart dat we elkaar ooit weer tegenkomen. Over een lange tijd. En dat die liefde er nog steeds is. 

17 opmerkingen:

  1. Prachtig geschreven weer <3. Knuffel!

    Liefs,
    Pauline

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel. Dat vind ik echt heel lief. Veel liefs en een knuffel terug <3

      Verwijderen
  2. Kippenvelmomentje hierzo... Wauw! Zo mooi geschreven<3
    Liefs Emma

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Heel erg mooi <3 het raakt me. knuffel voor jou!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Oooh wauw, prachtig geschreven! Een hele dikke knuffel!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel. Echt heel lief, dikke knuffel terug!

      Verwijderen
  5. Zucht, momenteel herkenbaar, ook al ligt het bij mij net ietsje anders. Het is klote, maar de rafelige harde randjes worden vanzelf gladder en zachter. Heeft tijd nodig. Sterkte! En mooi geschreven ;)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Echt waar? Oh, ik snap je echt. Ook al ligt het ietsie anders, het is en blijft pijnlijk en rot. Ik denk inderdaad dat de randjes er vanzelf af gaan. Wij komen er wel; girlpower! Jij ook sterkte, en veel liefs.

      Verwijderen
  6. Wauw wat heb je dit prachtig geschreven, Stella! Ik ben er stil van geworden... Dikke knuffel!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Oooh ik lees dit nu pas via het linkje in je blog van vandaag maar wauw!! Echt zo prachtig geschreven, ik voel het bijna alsof ik het zelf was.

    BeantwoordenVerwijderen

Voor elke reactie krijg je een knuffel en een plak tattoo. En een kusje. En een koekje. Omdat je lief bent. En dan probeer ik zo snel mogelijk te reageren.